ووشو ،و يا هنرهاي رزمي چين، ورزشي است جهت سلامتي و دفاع شخصي بكار برده ميشود ، كه داراي يك تاريخ چند هزار ساله است . و بعنوان قسمتي از ميراث فرهنگ باستاني چين محسوب ميشود . پاره اي از اطلاعات بدست آمده از سنت هاي ادبي و هنري باستان چين بيانگر اين مطلب است كه ووشو بدوي در ما بين پنج قرن قبل از ميلاد كه همزمان با اختراع شيشه در چين آغاز شد و قرن سوم ميلادي يعني زماني كه تمرينات هنرهاي رزمي به آن وابسته است براي اولين بار به ثبت رسيد ، و در ميان اين تمدن ها پيشرفت كرده است
اصول و مباني اوليه ووشو چيني
ووشو ، و يا هنرهاي رزمي چين همانطوريكه اشاره گرديد طي قرنهاي متمادي براي تنازع بقاء توسط مردم آن روزگاران ابداع شده ،و به تدريج رشد و گسترش يافته است .اصول اوليه آن را كه از قرن سوم ميلادي ، داستان هنرهاي رزمي چين ، معرف پيشرفت تكنيكها، غناي فلسفه و گسترش تدريجي آنها به ساير كشورها ست كه معمولاَبه عنوان همسفر مذهب بودا بودند ، توسط انجمنهاي پيشين آن زمان تدوين يافته ، و امروزه بسياري از آنها در مدارس مختلف بنيان و پايه گذاري شده اند .
پيدايش و سير تكامل ووشو چين
از نقطه نظر ايدئولوژي نيز بايد گفت كه اصول حكمت مذهب بودايي و كنفوسيوئيسم و ” تائوئيسم “درچين در طي 500 سال قبل از ميلاد مسيح ، پايه گذاري شده است و عنوان پايه فلسفي سنن جنگي و رزمي هنرهاي رزمي چين يعني ووشو در چين و سراسر اسيا پذيرفنه شده است . بنابراين امر فوق العاده هنر رزمي به چيزي بيش از تمرين بر روي مهارتها و تحمل سختيها ارتباط دارد . هنرهاي رزمي داراي يك محتواي فكري و عقلاني هستند . آنها دربردارنده يكسري ارزش هستند و به چشم اندازهاي خاص جهان و انسان موجود درآن ارتباط دارند . پس فلسفه هايي در ريشه و مباني اوليه هنرهاي رزمي چين،بخصوص فلسفه تائوئيست در ريشه و تاريخ ووشو چيني ، حائز اهميت است .
در تمدن هاي باستاني چين ، هنر رزمي ( ووشو بدوي ) در نبرد و ستيز كه بين قوم هاي مختلف آن دوران شايع بود ، براي دفاع و تنازع بقاء توسط افرادي كه در ميدان هاي رزم نبرد مي كردند ، شكل گرفته ، و به تدريج مراحل رشد و تكامل خود را آغاز كرده است . گرچه جنگجويان هر قبيله صاحب هنرهاي رزمي متخصص به خود بودند . اما از آنجاكه جنگجويان مجذوب تكنيكهاي برتر و عقايد پيشرفته ساير قبايل بودند ، در اين راستا دستخوش تغيير و تحول مي شدند و اين تغييرات منجر به دگرگوني سيستمهاي رزمي مي شدند بدين علت به هنرهاي رزمي حقيقي بدل مي گشتند . وقتي انسان در رزم و جنگاوري ماهرتر گشت ، هنرهاي رزمي را بعنوان رقص براي سرگرمي و همچنين در قالب هنرهاي باستاني طب و اپرا و نيز روشي براي ريلكس شدن ، كه همه آنها با فرهنگ سنتي چين ريشه دارند بعنوان هنر ملي چين رواج يافته است . طبق اسناد قديمي بدست آمده ، نمايانگر اين موضوع است كه اين هنرهاي رزمي ، اغلب تقليدي از حركات حيوانات مختلف ميباشد كه دست اندركاران و استاتيد ووشوچين در روزگاران قديم بامشاهده اين حركات در نبرد مابين حيوانات دست به ابداع تكنيكهاي مختلف سيستم هاي متنوع هنرهاي رزمي نموده اند . كه ازفبيل رقص ميمون ، رقص خرس ، رقص پرندگان و همچنين طبق مستندات كتاب هاي تاريخي از آنها بعنوان ” رقص صد حيوان ” نام برد . اينها ، تمريناتي از شكل اوليه ووشو چين محسوب ميشود.
