زمانی که هنرهای رزمی اولیه به دورترین نقاط مشرق زمین رسید ، در آنجا ریشه گرفت و سیر تکوینی تدریجی گوناگونی را آغاز کرد و به چند شاخه پیچیده تبدیل شد . متاسفانه مدارک و شواهد کمتری وجود دارد که از مرز افسانه ، شایعه و تفکر و تعمقی که به رشد اولیه گسترش هنرهای رزمی ارتباط دارد ، عبور کرده باشد . پاره ای از اظلاعات بدست آمده از سنت های ادبی و هنری باستانی چین و مشرق زمین بیانگر این مطلب است که هنرهای رزمی در حدود قرن پنجم ميلاد كه همزمان با توليد شيشه در چين آغاز شد و قرن 3 ميلادي يعني زماني كه تمرينات هنرهاي رزمي به آن وابسته است براي اولين بار به ثبت رسيده ، در ميان اين تمدنها پيشرفت كرده است . اگر ریشه های هنرهای باستانی برای نمونه هنرهای رزمی و سایر مهارتهای باستانی را با دقت بررسی و مورد مطالعه قراردهیم با این واقعیت آشنا میشویم که تاریخ معین این هنرهای باستانی دستخوش تغییر و تحولی شده است .
ریشههای افسانهای و معنوی هنرهای رزمی در چین باستان
مدارک و یا شواهد کمی در مورد تاریخ اولیه هنرهای رزمی وجود دارد و بسیاری از افراد صاحب نظر هنرهای رزمی معتقدند که هنر و فن آنها در اوایل قرن 6 میلادی در چین آغاز شد . در دوران پادشاهی ” وی ” در چین ، عقیده صاحب نظران بر پایه افسانه ای است که چطور یک راهب هندی بنام ” بودهیدهاراما ” به معبد سونگ شان شائولین و صومعه پای کوههای سونگ شان آمد . او یک روش جدید را که منجر به نزدیکی مستقیم به مذهب بودا می شد ، تعلیم می داد . این روش جدید نیاز به مدتها تفکر و اندیشه طولانی در حالت ثابت داشت . گفته می شود که او به مدت 9 سال در مقابل دیوار غار نشست و به همین ترتیب به سایر راهبان تعلیم داد . برای آنکه او بتواند به شاگردان کمک کند تا در مقابل ساعت های طولانی و دراز تفکر و اندیشه ، تاب مقاومت آورند ، تکنیکهای تنفسی و تمریناتی را که منجر به توسعه قدرت بدنی و توانایی می شد به آنها آموزش می داد تا بتوانند در مناطق دور افتاده کوهستانی که محل زندگی شان بود ، از خود دفاع کنند . عقیده براین است که ” ده یانا ” یا مدرسه تفکر مذهب بودا از چنین تعلیمات و آموزش هایی متولد شده که چینی ها آن را ” چان ” و ژاپنی ها ” ذن ” می نامند . هنر رزمی که بنام ” شائولین چوان فا ” یا بوکس معبد شائولین شناحته می شود ، نیز به تمرینات “بودهیدهاراما ” ارتباط دارد . تصور می شود که بسیاری از هنرهای رزمی چینی و ژاپنی نیز از این سنت رشد و نمو کرده باشند . نظریه فوق بیانگر این حقیقت است که تفکر و اجرای تمرینات هنرهای رزمی از زمانهای اولیه جزء جنبه های مکمل مذهب بودا بوده بطوری که یکی از آنها مجهول و ثابت و دیگری معلوم و متحرک بود
